soul....

Σήμερα, φεύγοντας απο την δουλειά σταμάτησα στον δρόμο να χαζεψω λίγο το χιόνι... Ήρθε χθες, ξαφνικά.. 

και έδωσε την δεουσα ομορφιά του χειμώνα!! 

Απέναντι λοιπόν και μια γιαγιούλα(τις δικές μου, γιαγιάδες, παππουδες τους έχασα πολύ νέους, οπότε καταλαβαίνετε πόσο μου λείπουν και γιατί έπεσε το βλέμμα μου λιγο πιο έντονα πάνω της) ..
 Είχε κατέβει και αυτη στον δρόμο και με αργό ρυθμό, πίστευα λογω ηλικίας,  τον διέσχιζε (να πω εδώ οτι είναι δρόμος που οδηγεί σε ένα σχετικά μεγάλο δασικό πάρκο).. 
Στην αρχή είπα να κοντεψω περισσότερο και να ρωτήσω εαν χρειάζεται βοήθεια, έπειτα σκέφτηκα να είμαι λιγο πιο διακριτική, να κρατήσω μια μικρή απόσταση για να βοηθήσω άμεσα αν χρειαστεί.. 

Περπατώντας λοιπόν και οι δυο μας(σαν κατάσκοπος εγώ) έβλεπα που έσκυβε κάθε τόσο, έκανε μια χιονόμπαλα και την πετούσε, πότε προς τα πάνω και πότε δεξιά και αριστερά.. 
Περιττό να σας πω τι σκέφτηκα γι αυτό.. 
Κάποια στιγμή λοιπόν σταμάτησε και έκατσε να παρατηρεί τα παγωμένα αλλά τρεχούμενα νερά του ποταμού δίπλα.. 
Αναγκαστικά έκανα το ίδιο πράμα.. 
Έπειτα γύρισε προς το μέρος μου, και άρχισε να με πλησιάζει, τα έχασα να σας πω απο τον τρόπο που με κοιτούσε.. 
Ήρθε κοντά μου και μου λέει.. 
Ξέρω οτι με ακολουθείς γιατι φοβάσαι μην πεσω, ξέρω πως σου φαίνεται τρελό  να πετάω χιονομπαλες σαν μικρό παιδί όμως να ξέρεις είμαι "μικρό" παιδί γιατί 
η ψυχή μου δεν μεγάλωσε ποτέ.. 
Κάνε και συ το ίδιο μου λέει, μην μεγαλώσεις ποτέ στην ψυχή σου.. 
Δεν είναι ωραίο πράγμα.. 
Δεν είναι.. 
Κάνε την βόλτα σου και μην φοβάσαι για μένα, 80 χρόνια το ίδιο πράμα κάνω.. 
Δακρυσα, δεν το κρύβω .. Όμως και θαυμασα το μεγαλείο της θέλησης της!! 

Πφφφ.. 
Και τι να σας πω τώρα εγώ... 
Εγώ που μέχρι και πριν λίγη ωρα  ψιθυριζα μέσα μου, κάθε δύο λεπτά, ότι η ψυχούλα μου έχει κουραστεί... 
Ότι η ψυχούλα μου πονάει.. 
Και  πως περνάει ο πόνος και το κένο στην ψυχή μας... 
Και... και.. καιιι... 

Τι μυστικό είχε άραγε αυτή η γιαγιουλα??? 
Πως τα κατάφερε όλα αυτα τα χρόνια να κρατήσει την ψυχή της έτσι ? 

Τι στο καλό? 
Τι λάθος κάνουμε μερικοί και 
φθείρουμε τόσο μα τόσο γρήγορα την ψυχή μας???




(Νομιζω πως και η γιαγιά μου κάπως έτσι θα ήταν αν έφτανε τα 80 😢..) 

Καλό μας βράδυ... 

fairytale...

Υποκλίνομαι και γονατίζω στα παραμύθια όλου του κόσμου όταν οι λύπες είναι πολλές..

Σε εκείνη την όμορφη έναρξη.. 
.. "μια φορά κι έναν καιρό" 
Μικρό παιδί και με μια απίστευτη λάμψη στα μάτια για ότι έγινε μια φορά εκείνον τον καιρό.. 

Ηταν οι κακοί, σε κάθε παραμύθι. Υποχθόνιοι, κατεργαρέοι και λαοπλάνοι.. 
Παραμονευαν σε μία "σελίδα" πάντα.. Και με μια φόρα τυφώνα έδιναν μια και όλα άνω κάτω.. 
Πωπωωω συμφορααά.. Τι κακό μας βρήκε.. Τι θα κάνουμε τώρα? Πως θα διορθώσουμε ότι χάθηκε και ότι έγινε σκόνη?? Ποιος θα μας φέρει πίσω ότι μας πήραν?? 

Την κατάλληλη στιγμή λοιπον έκαναν την εμφάνιση τους και οι καλές νεράιδες..
Ήταν μικροσκοπικές με φουσκωτα ροδαλά μάγουλα και πάντα μα πάντα χαμογελαστές.. 
Παρούσες πάντοτε να "φτιάξουν"  ότι το κακό είχε χαλάσει..
Να φέρουν πίσω ότι πήρε.. Να σκορπίσουν και πάλι χαρά και αισιοδοξία!! 
Ξαφνικά... 
 Καιιιιι.. μπίμπιντι, μπόμπιντι μπουυυυμ το ραβδάκι!!! 
Έτσι, απλά!!! 
Μαγικά!!!
 Οπως γίνεται εξάλλου σε κάθε παραμύθι!! Όπως θα ήθελε να ακούσει και το κάθε παιδί!! 
Ετσι τελειώνει το παραμύθι.. "Ζήσαν αυτοί καλά και μεις καλύτερα".. 

Μια φορά και έναν καιρό λοιπόν... Κάπου μακριά.. κάπου αλλού.. 

Περιμένοντας την "φορά" χάσαμε τον καιρό μας.... 


Καλή μας μέρα.. 

Σα μια λεξούλα....

Πάνω στις λάμπες των ματιών σου

Σαν πεταλούδα θα καώ... 

Χαμήλωσε για να μπορώ

Να έρχομαι στον πυρετό σου

Μ’ ένα φιλί να στον ρουφώ

Να σβήνεις μια, ν’ ανάβω δυο

Μέσα στους δρόμους των χεριών σου

Σα μολυβάκι να γυρνώ

Ας τα ανοιχτά για να μπορώ

Να γράφω μες το ριζικό σου

Κάθε στιγμή πως σ’ αγαπώ

Κι αν γράφει μια, να γράφω δυο

Μέσα στους δρόμους των ματιών σου

Πάνω στην κόψη των χειλιών σου

Σα μια λεξούλα να κοπώ

Στο στήθος σου να γκρεμιστώ

Να ξαγρυπνάω στο σφυγμό σου

Να `μαι καρδούλα σου κι εγώ

Κι αν έχω μια, να έχεις δυο

Μέσα στους δρόμους των ματιών σου.... 

Στίχοι: Νίκος Ζούδιαρης

Μουσική: Νίκος Ζούδιαρης

1η ερμηνεία: Απόστολος Ρίζος

forgive or forgotten.. ...?

Κάνοντας πριν λίγο μια "βολτα" εδώ  νετ,  έπεσε στα μάτια μου αυτή η εικόνα...

Τι να σας πω... 
Δεν ξέρω πραγματικά αν θέλω να σχολιάσω
κι αν αυτό που ένιωσα βλέποντας το,  μπορώ να το μεταφέρω με λέξεις.... 

Το μόνο που μπορώ απλά να γράψω είναι ότι τίποτα δεν θάναι όπως πριν.. 
Όσο δυνατά κι αν κολλήσεις κάποια "πράγματα" δεν παύουν να είναι "σπασμένα"... 


Αυτά... 


Καλό μας βράδυ... 

More than you know...??

Ακούστε..  Μέρες τώρα,  θέλω να το πω??, θέλω να ρωτήσω???, 
δεν ξέρω ακριβώς... , 
.. αλλά για κάποιον λόγο δεν προλάβαινα..

Εσείς ξέρατε ότι στην ζωή μας υπάρχουν άνθρωποι που μας αγαπούν χωρίς καν να το ξέρουμε εμείς..??

Χωρίς να μας το έχουν πει έστω μία φορά..?

 Το ξέρατε????

(άλλο το "βλέπω", άλλο το ακούω" και άλλο
το "λέω"...)

Τσπ....
Αυτοοοό..




Καλό μας ξημέρωμα.... 

Rise up and take the power back, it's time that... Vol2

Λοιποοοοόν.. 
Απόψε θυμήθηκα την γνωστή και μη εξαιρετέα ατάκα της γιαγιάς, της μαμάς, του μπαμπά, της φίλης, του φίλου.... 
"κούνια που σε κούναγε".. 

Και φυσικά δεν μιλάω για την γνωστή κούνια. 
Αυτή που τρέχαμε στην παιδική χαρά να πιάσουμε πρώτοι.. που κουνιόμασταν με τις ώρες προσπαθώντας να φτάσουμε οσο πιο ψηλά μπορούμε.. που άλλοτε παίρνοντας φόρα για ψηλά βρισκόμασταν κάτω με πόδια και χέρια χτυπημενα και ματωμένα..
 με έναν πόνο όμως που τον ξεχνούσαμε αμέσως μόλις ερχοταν η σειρά μας να ξανανεβούμε.. 
Οχι... Δεν μιλάω γι'αυτή.. 

Για την άλλη λέω.. 
Αυτή,  που είναι άνετη και απαλή σαν χάδι, που έχουμε βολευτεί καλά,που είναι κατά δική μας και θα μας κουνάει όσο θέλουμε.. Θα μας ανεβάζει ψηλά, σε έναν άλλον "αερα" σε έναν άλλο ήλιο και πάνω απ'ολα θα μας προστατεύει από τις πτώσεις... 
Αυτή λέω.. 

Κούνια που μας κούναγε λοιπόν.. 
Όχι μόνο δεν είναι δική μας, αλλά και ίσως να είναι και η πιο ανασφαλής.. 
Πέφτεις εν όσο κουνιέσαι ήρεμα, αναλαφρα και με ένα mood ανατολής ηλίου.. 
Πέφτεις και το χτύπημα που αποκομίζεις δεν στο σώζει κανένας και τίποτα.. 
Ετσι...  Ξαφνικά.. 

Και μαζεύεις τα γελάκια σου, στρώνεις τα ρουχαλακια σου, σηκώνεις κεφάλι και σκέφτεσαι τι έλειπε απο την "κατασκευή". . Που έγινε λαθος.. 

 Καιιιι.. 
Δεν είναι ότι έπεσες.. 
Δεν είναι ότι χτύπησες.. 
Δεν είναι ότι νιώθεις τον πόνο όλου του κόσμου... 
Είναι ότι χάνεις την "παιδική σου χαρά".. 
Αυτή που έκανες χρόνια να την βρεις και που ήταν η ομορφότερη.. ήταν η καλύτερη... 

  Βολευτηκες??? 
Ξεβολέψου τωρα και πρόσεχε.. 
Δεν είσαι πια παιδί.. 
Μεγάλωσες.. 

"Έπεσες", "χτύπησες" και θα πονάς πολύ ..  

Αυτό όμως που δεν πρέπει να κάνεις ποτέ, είναι να μην πάψεις  να ψάχνεις την ωραιότερη και πιο ασφαλή "κούνια".. 


Καλό μας βράδυ.... 

Rise up and take the power back, it's time that...

Μερικές φορές οπου κ να πας οτι και να κανεις για να μην σκέφτεσαι, αυτα έρχονται πάλι.. Σου τσακιζουν την ψυχη μαμωτο.. Γιατι το εισπρατεις καθε ωρα κ στιγμή απο τα απλα κ καθημερινά που ειχες ως τώρα.. .

Που πηγαίνουν ο έρωτας και η αγάπη ρε συ όταν χάνονται??? 
Πως ειναι φυσιολογικό να σιγάσει για καποιον αυτό το ερωτικό πάθος που κ μόνο  μια φωτογραφία να αντικρυσεις, η ψυχή σου και το σωμα σου αναστωνεται ως τα βάθη της γης..?? 
Ο μόνος λογος που θα με έκανε να πιστέψω οτι επιτρέπουν οι ανθρωποι ν γινει αυτό, ειναι γιατι δεν ενιωσαν αληθινά..

Ξερεις κάτι Ναννη μου??
ο Μενέλαος Λουντεμης γράφει σε ενα βιβλίο του, για όσους εμαθαν να αγαπούν κ να μηδενιζουν εμποδια σε βάθος χρόνων,  κάτι, για να τους προστατέψει μαλλον? (δεν ξέρω..) 

 :"Η αγάπη είναι το φαρμάκι και το νέκταρ της ζωής μας. Αν θέλεις να πιεις, θα τα πιεις και τα ΔΥΟ μαζί. Ένα ένα δεν σ’ τα δίνουν."

Πίνεις λοιπόν το νεκταρ πρώτο και στο τέλος πινεις το φαρμάκι???

Μα αφού αγάπη και έρωτας είναι να νοιάζεσαι για τον άλλον όσο μακριά κι αν είναι, οσο εμπόδια κι αν εχεις..
Αγάπη και ερωτας είναι να θες τον άλλον
οχι για τα εξωτερικά του χαρίσματα
αλλά για τα εσωτερικά...
Αυτά τα οποία  ανακαλυψες με τον χρόνο, γελασες με αυτά, θυμωσες, ομως εφτασες στο σημείο να γίνουν το σημαντικότερο μέρος της ζωης σου,μέσα στην καθημερινότητα σου και εν μέσω μεγάλων προβλημάτων,να σου δινουν δυναμη κ ελπιδα για να πιστεψεις οτι θα ζεις και την επόμενη μέρα...
Αγαπη κ έρωτας ειναι αυτές οι μικρές χαιδευτικες λεξουλες που αντικαθιστουν το ονομα σου και οταν χάνονται νιώθεις την φυγή..
Ο ερωτας και η αγάπη απαιτουν χρόνο κ υπομονή.. .

ο έρωτας και η αγάπη πρέπει έρχονται για να σταματουν έναν πόνο κι όχι για να τον προκαλέσουν.. 😣
Οταν συμβαίνει ομως αυτό τοτε το φαρμακι που σου δόθηκε μπαίνει με τόση βια στο σωμα σου που σου κόβεται η ανασα.... 😣

Πόσες αναπνοες αραγε χρειάζονται ακομα για παψει να κυλάει αυτο το φαρμακι...???

ΆΞΙΟΙ και πάλι ΑΞΙΟΙ ΟΣΟΙ μπόρεσαν να αφήσουν τον "ερωτα" τους χωρις να νιωσουν πόνο, χωρίς
να πιουν φαρμακι κ να χαραμισουν αναπνοες..

(Εν αναμονή λοιπον, με ελπίδα, μιας καινούριας μέρας χωρις πόνο.. 😔)







Καλό σας βράδυ... 

Με αγάπη...

Να   κλείνεις τα μάτια και μέσα από την ψυχή σου

να βγάζεις αυτούς τους απίστευτους στίχους...

Όλη η μαγεία στην έκφραση...

   "..  you've built your wall so high

                            That no one could climb it,
                                      But I'm gonna try....."

Προσπάθεια...
Να προσπαθείς,μια ζωή..
Και κάθε που θα λές ,ως εδώ ήταν,εγκαταλείπω, να έρχεται η θέληση
για μια νέα,μια πιό "μεγάλη" προσπάθεια..!!

Και θα είναι αυτή η προσπάθεια...  αυτή που θα σου επιτρέψει να δεις
το όμορφο,το ιδανικό και προπαντώς να δεις το "μέσα" ....


"....Would you let me see beneath your beautiful?
Would you let me see beneath your perfect?
Take it off now, boy,
take it off now, boy
I wanna see inside...
Would you let me see beneath your beautiful tonight...??
     
                      "...tell me now.. do want to try..? "




Τα φιλιά μου και...
καλή μας ακρόαση!!


  

Φθινοπωρινές "μπόρες" ...

Τόλμησε και αυτό το κακόμοιρο Φθινοπωράκι και άνοιξε τους ουρανούς του..!
Ο φόβος και ο τρόμος δεκάδων,εκατοντάδων ,μη σας πω και χιλιάδων, ανθρώπων.
Και να'σου το θλιμένο,στενάχωρο και κακομούτσουνο mood...
Γιατί βρε παιδιά??

Μια βροχούλα Του Θεού είναι..
Λίγο νεράκι καθάριο.. να ξεπλύνει κάτι ξεχασμένες παλιές "σκόνες"..
Και τα σύννεφα... Εεε, γίναν λιγάκι γκρίζα... Χρώμα είναι και αυτό!!
Λίγο πιο σκούρο,ντάξει, αλλά δεν θα κρατήσει μια ζωή..

Αλλάζουμε σκηνικά..

..όπως αλλάξαμε την Άνοιξη,όπως και το Καλοκαίρι...που τρέξαμε στην αμμουδιά και ήρθε επισκέπτης η βροχή!!
Είναι που μερικοί,ξέρετε,πάνε πακέτο με τον  βροχερό καιρό. Όπου αυτοί και η βροχή ένα πράμα..!
Δεν χαθήκαμε όμως..

Όπως δεν θα χαθούμε και τώρα..
Δεν πειράζει αν το χαμόγελο έχει άλλο σχήμα,κάπως σαν ανάποδο,ξέρετε τι..!
Θα στρώσει!!
Ούτε και πειράζει αν τα μάτια μας είναι σαν κρυολογημένου βραδύποδα..!
Θα ανοίξουν και αυτά!
Τις ψυχές μας να προσέχουμε.. Με μέτρο το γκρίζο χρώμα εδώ..
Γιατί αν κοιταχτούν στον καθρέφτη και τους αρέσει??
τότε φοβάμαι πως το χρώμα αυτό κινδυνεύει να μείνει για πολύ...
Δεν είναι κακό το γκρίζο,όχι,καθόλου, το είπαμε εξάλλου, απλά δεν είναι για πολύ..

Και εδώ που τα λέμε ,πολλά δεν είναι για πολύ,εκτός του καιρού..
..αλλά ποιός νοιάζεται?? 
Όλα για λίγο και όλα ..."ΑΛΛΟΥ"
   




        Καλησπερούδια!




My baby..
if ever hate me ..
 remember .. together we loved the rain...

Ευτυχία ή όχι?

Όταν βλέπεις ,λένε ,την ευτυχία απεναντί σου,την αρπάζεις,δεν
 την αφήνεις να φύγει.
Την κλείνεις καλά μέσα σου και την ασφαλίζεις ..

Εγώ τώρα θα ρωτήσω...

Και πως είναι αυτή η ευτυχία ρε παιδιά?
Πως θα καταλάβεις ποιά είναι?
Εχει κανένα χαρακτηριστικό που κάνει μπαααμ?
Κυκλοφορεί μόνη ή συνοδεύεται?

Είναι κατ'αποκλειστικά για έναν ή αντιστοιχεί σε πολλούς?
Κι αν είναι για πολλούς πως μοιράζεται?
Γιατί αν είναι να την μοιραστείς πρέπει να ξέρεις να "ζυγίζεις"..

Είναι ορατή στο μάτι ή θα πρέπει να χρησιμοποιήσεις φακό?
Γιατί εαν χρειάζεται φακός ,να ξέρουμε να κυκλοφορούμε με έναν παραμάσχαλα...

Κι αν φοράει μάσκα??
Τι γίνεται τότε?
Όχι, σκέψου δλδ να την βρεις και να είναι η αυγή ντυμένη στα ροζ και όταν την κλείσεις στην καρδιά σου να σου βγει η έκλειψη ηλίου και σελήνης μαζί...
Άιντες και μετά να εξηγήσεις ότι δεν έψαχνες την δυστυχία ...να την προσβάλεις και να γυρίσουν όλες οι κατάρες πάνω σου....!
 Αγχώθηκα...
Τρομερό...

Εεε και τώρα να σας πω κάτι?
..μια χαρά είμαστε και έτσι!
Ούτε φακούς να ψάχνουμε,ουτε ροζουλή αυγούλες, ούτε ζυγίσματα ούτε και καμιά μάσκα.

Ευτυχισμένοι είμαστε από μόνοι μας!!..
..και η ευτυχία είμαστε εμείς για μας!!
Είμαστε μοναδικοί, ορατοί,"ζυγισμένοι" και μάσκα φοράμε μόνο τις απόκριες!!

Εμμ,αυτή είναι η ΕΥΤΥΧΙΑ!!







              Καλό μας βράδυ!
                 

Come back....!!??!

Είναι ωραίο να "χάνεσαι"..
Είναι ωραίο να "φεύγεις"..
Ωραιότερο όμως είναι να επιστρέφεις... να επιστρέφεις εκεί όπου οι αισθήσεις σου έχουν ένα
Όμορφο και παράξενο χρώμα...

... αυτο το χρώμα δεν χάνεται, δεν φεύγει, δεν ξεθωριάζει... είναι το ίδιο όμορφο και ζωηρό όπως στην αρχή..
Γι'αυτο και μόνο λοιπόν αξίζει να πάρεις την "παλέτα"σου και να ξαναζωγραφήσεις όνειρα...

I wanna save that light.....


Καλό μας ξημέρωμα λοιπόν 
Και πάμε ξανά..... 

Κι αν είν’ για λίγο....

..... ας μοιάζει πολύ...

Λίγο ή πολύ??
..πως άραγε θα ήταν ο κόσμος χωρίς το "πολύ λίγο"
και το "λίγο πολύ"??

 χμμμ...επιστροφή σε έναν πολύ γνώριμο χώρο..  περίεργο να βρίσκομαι εδώ μετά από τόσο καιρό αλλά πολύ  όμορφο!!!
τόσο  μα τόσο οικείος... 
Δεν είχα μπει ποτέ όλο αυτό το διάστημα. Δεν άλλαξε τίποτα, πραγματικά είναι σαν να μην πέρασε μια μέρα..!!
..και σε κάθε τέτοια περίπτωση,που λείπουμε από κάπου ή από κάτι με το χρόνο  τα βάζουμε, ο συνήθης ύποπτος, κι ας είναι μόνο ένα μέγεθος ο φουκαράς. 
Σαν να τα βάζεις με τη βαρύτητα που πήρες κιλά ένα πράμα..
και... η συνήθης ερώτηση... μα πού πάει ο χρόνος που περνάει???

και κάθεσαι με τις ώρες να αναρωτιέσαι...
που πάει άραγε??

Πάει… στα τσακίδια???     Όχι, πολύ μηδενιστικό.
Πάει… στο σάκο με τις εμπειρίες????  Μπαααααα, πολύ γλυκανάλατο και καλά ροκ.
Πάει… στο σάκο με τη γνώση???? Πολύ σπασίκλικο μωρέ..
Πάει… στο σάκο με τη σοφία???   Εεεε μα πολύ γκουρού...

εμμμ... γκουρού ή ξέ-γκουρού,σπασίκλικο ή όχι ,γλυκανάλατο και ροκ και μηδενιστικό ή 
όχι, περνάει... 
..ευτυχώς όμως ότι περνάει δεν χάνεται.. έτσι λέω εγώ και αυτό βλέπω όλο χαρά..
γυρίζω και γυρίζω και γυρίζω ανάποδα την κλεψύδρα...

αυτό είναι καλέ μου Κωστή ΖΩΗ!!!! 
...και όταν λέμε ΖΩΗ, εννοούμε πως πρέπει να χοροπηδάμε, τουλάχιστον 30 εκατοστά πάνω απ' το έδαφος, αν είναι εφικτό βεβαίως βεβαίως!!!!!!

οπότε...
... κι αν είν' για πάντα...ας είναι για τώρα...

Με δίχως σημαίες και δίχως ιδέες
δίχως καβάντζα καμιά
ντύθηκε η μέρα τα γούστα της νύχτας
και η ψυχή μου πηδά

στου απέραντου την ψύχρα...



Για τον αγαπημένο μου Κωστή!!!

Kαλό βράδυ!!!